Upadek cesarstwa zachodniorzymskiego

Polecane strony: Domeny mobi domeny de bank bgk obligacje komunalne

Przed pojawieniem się chrześcijaństwa w Rzymie to cesarz – najwyższy władca – pełnił dla poddanych rolę bóstwa, czczono go i szanowano, ponieważ był niejako wcieleniem głównego boga z rzymskiego panteonu – Jowisza. Nowa religia zmieniła ten stan diametralnie, wprowadzając pojęcie całkowicie innego Boga, którego jedynym następcą był Syn Boży – Jezus Chrystus. Dla mieszkańców Rzymu religia nierozerwalnie łączyła się z państwem. Chrześcijanie, krzewiąc swoją wiarę wśród Rzymian, burzyli fundamenty potęgi Imperium. Początkowo gubili się oni w mrowiu wyznawców innych, mniejszych lub większych bóstw, a ponieważ Rzym tolerował wieloreligijność, podobnie jak wielokulturowość, przez dłuższy czas chrześcijanie nie stanowili żadnego problemu. Później, kiedy wyznawców Chrystusa pojawiało się coraz więcej, zaczęto dostrzegać rzecz dla Rzymian straszną: wyznawcy nowej religii nie oddawali hołdu cesarzowi, a co za tym idzie, nie wypełniali obowiązków dobrego obywatela i automatycznie stawali się buntownikami. Nauka chrześcijańska bardzo szybko przyjmowała się wśród Rzymian, pozostawianych samym sobie przez obojętne bóstwa oraz równie obojętnego cesarza. Chrześcijaństwo zapewniało im poczucie braterstwa i więzi religijnej, głosiło miłość Boga do człowieka, niezależnie od jego statusu społecznego i majątkowego. Niezwykle szybko „nowa” religia zawojowała jedną piątą Rzymian (do końca III wieku). Wtedy też cesarz Konstantyn Wielki w 313 roku wydał edykt mediolański, zgodnie z którym chrześcijaństwo stało się religią w pełni legalną. Wszystko to poważnie zachwiało posadami Rzymu i zbliżyło cesarstwo do upadku.

Strony, które warto odwiedzić: Domeny de praca sprzedawca katowice oferty pracy profesjonalne cv